Γεωργία: για την ζωή μας!

Στην παγκόσμια εξελισσόμενη διαμάχη για την επικυριαρχία της διατροφικής αγοράς με τον έλεγχο των ποικιλιών και τον έλεγχο της γης, πρέπει και μπορούμε να αντισταθούμε, έχοντας μια πολιτική ευρύτερης στήριξης των αγροτών επί της ουσίας, (με υποδομές όπως είναι και συνταγματική υποχρέωση, κάθε συγκροτημένου κράτους, και συνεκτικής κοινωνίας συνάμα).

Γιατί να πέσουμε αμαχητί και ίσως ακόμη ανυποψίαστοι, θύματα της διαμάχης για τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς τροφίμων και να μην αντιδράσουμε ;

Γιατί πρέπει να αποδεχτούμε το χάσιμο της γης από τους αγρότες, που εκπτωχευμένοι πλέον αναγκάζονται και εγκαταλείπουν την γη τους;

Γιατί πρέπει να αποδεχτούμε το πατεντάρισμα των σπόρων και των φυλών των ζώων από τους επίδοξους επικυρίαρχους, κολοσσούς της παγκόσμιας αγοράς, και εξ αυτού, την συνέπεια του απόλυτου έλεγχου της διαδικασίας παραγωγής και κατανάλωσης;

Γιατί να αποδεχτούμε τον μαρασμό και την ταχύτατη εξαφάνιση της βιοποικιλότητας, των χιλιάδων ειδών που καλλιεργούσαμε από παράδοση σε κάθε τόπο; (ποιος θυμάται πια το ασπροσίταρο, το μαυροτσάγανο, το καλαμπόκι , τις καστανίτσες, τις πατάτες, ακόμη το σουσάμι, το λινάρι, το αράπικο φιστίκι.., αλλά και τα ντόπια γελάδια, τα πρόβατα, τα βουβάλια.., είναι ατελείωτος ο αριθμός της παρελθούσας πια αυτάρκειας μας !).

Γιατί να αποδεχτούμε την μεγάλη απειλή της Γενετικής Μηχανικής, με τους κλωνοποιημένους οργανισμούς και τα μεταλλαγμένα προϊόντα, όχι εκ θεού και φύσης ,αλλά εκ του βιομηχανικού εργαστηρίου, προερχόμενα;

Εδώ ακριβώς είναι και οι τεράστιες ευθύνες των κυβερνήσεων που , δεν διανοούνται καν να προχωρήσουν σε εξορθολογισμό και αναδιάρθρωση των καλλιεργειών.

Εδώ βρίσκεται και ο λόγος που πολυεθνικές εταιρείες αγοράζουν κατά εκατοντάδες στρέμματα τη γη των αγροτών στο θεσσαλικό κάμπο, στα νησιά, και σε εύφορες ακόμη περιοχές της πατρίδας μας.

Αυτό θα συνεχίζεται έως ότου και οι ίδιοι οι αγρότες υποχρεώσουμε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες μας, να διεκδικήσουν αναδιαρθρώσεις παραγωγών και μεθόδων καλλιέργειας, ποιοτικής αναβάθμισης μέσω της βιολογικής, φυσικής, οργανικής, οικολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας, αντί για πρόσκαιρες τιμές στήριξης της κάθε καλλιέργειας και των αποσύρσεων.

Αυτό θα συνεχίζεται έως ότου οι ίδιοι οι αγρότες υποχρεώσουμε σε εφαρμογή, από τις πολιτικές ηγεσίες, της παραπάνω άμεσης και αναγκαίας προσαρμογής: του εξορθολογισμού και της παράλληλης με την φύση αναδιάρθρωσης.

Δημιουργούνται έτσι και οι προϋποθέσεις μετάβασης και σε μια φιλικότερη προς το περιβάλλον γεωργία, αφού η ορθολογικοποίηση και μόνο των καλλιεργειών είναι σε θέση να υποδιπλασιάσει τις εισροές χημικών λιπασμάτων , φυτοφαρμάκων και εκμηχάνισης, ( πεδίο δόξης για πραγματικές παραγωγικότητες λοιπόν). γιατί η γεωργία κάτω από τον ανοιχτό ουρανό εχει εξαφανιστεί, εχει υποβαθμιστεί στην κατασκευή «συνθετικών»τροφίμων και οι αγρότες έγιναν υπεργολάβοι στην βιομηχανία. Ο έλεγχος της ζωής τους πέρασε στον βιομήχανο και τον επιχειρηματία. Ο έμπορος έχει την τελευταία λέξη πάνω στο δικαίωμα μας για χάσιμο ή κέρδος , στην ζωή μας…

Χρειάζεται επίσης, κοντά στην απαραίτητη κοινωνικά και αναντικατάστατη, μικρή οικογενειακή εκμετάλλευση, ο αντίποδας της συνένωσης του κλάδου, σε νέες βάσεις, και δεδομένα σε ένα ενιαίο δυναμικό σύνολο με σύγχρονους όρους, ώστε να αντιστοιχηθεί με τις σημερινές ανάγκες.

Αυτό σημαίνει πέρα από το παιχνίδι των ωραίων λέξεων νέα γεωργικά υποκείμενα, νέες ποιότητες, οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές, κλπ.

«Ήγουν» (καθώς λέγει ο Ρήγας) συνεταιρισμούς επιχειρηματίες, κρατική φιλοσοφία στήριξης στις υποδομές, προστασία του περιβάλλοντος... κοντολογίς:
– κατοχύρωσης του επαγγέλματος μητρώο αγροτών – αγροτικών εκμεταλλεύσεων με όρους παραμονής των αγροτών στην γη τους, το σημερινό είναι μετέωρο βήμα, δεν διασφαλίζει ακόμη τίποτε !.
– εξασφάλιση των στρατηγικών προϊόντων διατροφής μας, ποιότητα, πιστοποίηση.
– αγροτικά επιμελητήρια, σπουδές, διεπαγγελματικές ενώσεις, κέντρα ανταλλαγής απόψεων και χάραξης τακτικής και στρατηγικής.
– η από μηδενική βάση αναδιάρθρωση των συνεταιρισμών με όρους οικονομικούς και απεμπλοκή από την κρατική και κομματική γάγγραινα και δραστηριοποίηση τους σε όλα τα στάδια της παραγωγής μέχρι την διακίνηση και κατανάλωση.
– η κατοχύρωση και ο έλεγχος της γεωργικής γης ώστε να βρεθεί εκτός εξωγεωργικής αγοράς.
– συνθήκες αναβαθμισμένης διαβίωσης στην ύπαιθρο.
– αποκέντρωση με αυτοδιοίκηση προσανατολισμό των επενδύσεων που εχουν σχέση με την ποιότητα ζωής και το κοινωνικό κράτος.
– να αναβαθμιστεί, εκσυγχρονισθεί, η κρατική παρέμβαση, μέσω επενδύσεων και θεσμών, στην έρευνα, ανάπτυξη, προβολή, διάθεση των αγροτικών προϊόντων.

Αυτή είναι μια άποψη έξω από αυτά που ακούγονται κάθε μέρα και είναι αναμασήματα νεοφιλελεύθερης πολιτικής και συντεχνιακής στενότητας που οδήγησε στην καταστροφική πορεία των τελευταίων ετών την γεωργία και όλους τους κλάδους της ελληνικής οικονομίας.

Έτσι κάπως φανταζόμαστε και εμείς την , αναγκαία, μεταρρύθμιση στην γεωργία και στην ύπαιθρο (βοηθούντων όπως προείπαμε και των σχετικών πολιτικών παρεμβάσεων πολλών ειδημόνων και μη).

«Για την διατροφική ανεξαρτησία, για να κρατηθούμε όλοι οι αγρότες στην γη μας σε πείσμα των επίδοξων ιδιοκτητών της ζωής μας». (διεθνές δίκτυο αγροτών : Via Campessina)