Για το κίνημα Οικολογικής Γεωργίας (και ζωής)



Για το κίνημα Οικολογικής Γεωργίας (και ζωής)
(και για την συνέχεια των γιορτών Οικολογικής Γεωργίας και χειροτεχνίας)
Στέφανος Λιούζας  οικοκαλλιεργητής
Βασιλειάδα Καστοριάς
Οκτώβριος 2017

Η επόμενη  Πανελλαδική Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας (με σχετική ανάθεση από της Κατερίνης) ήδη οδεύει προς Αττική! Καλλιεργητές της περιοχής, και νέοι επί το πλείστον, πήραν την σκυτάλη της διοργάνωσης για το 2018.
Έχω σημειώσει σε παρέμβαση μου (ΚΙΒΩΤΟΣ αρ. 13,τευχος Αυγουστου2017, του δικτύου ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ) ότι  οι γιορτές βρίσκονται  σε ένα μεταίχμιο όπου αναγκαιούν σημαντικές αλλαγές για τις επόμενες διοργανώσεις, όσο και – περισσότερο- κινηματικές αιχμές που θα διευρύνουν  χρονικά και θεματικά το  πλαίσιο της δράσης, θα επαναθέσουν ζητήματα διεκδικήσεων και υλοποιήσεων, με βάση τις διακηρύξεις μας, ως κινήματος οικολογικής πρακτικής και δράσης.
Για την στοιχειώδη οργανωτική συγκρότηση ήδη έχουν τεθεί προτάσεις και ξεκίνησαν συζητήσεις. Θίγω στην ίδια παρέμβαση (ΚΙΒΩΤΟΣ αρ.13) κάπως το θέμα. Μια ακόμη  σκέψη! Πως θα ήταν εάν επιχειρούσαμε τις παραγωγικές μας διαδικασίες, τις συνεργασίες και δράσεις μας στα πλαίσια  ενός «Ολοκληρωμένου Συνεταιρισμού»; (Υφίστανται παραπλήσια εγχειρήματα και μπορούμε να ανοίξουμε μια ανταλλαγή  απόψεων, γνώσεων, εμπειριών και νέων αναζητήσεων). Θα επανέλθω…
Στο παρόν σημείωμα θέτω ορισμένα ζητήματα που  τίθενται εκ των πραγμάτων και θα χρειάζονταν  μια πιο δημιουργική  επεξεργασία μας.
Οι καλλιεργητές και παραγωγοί τροφής, στην Κατερίνη, σε συνάντηση τους, «έκλεισαν» ή διευκρίνισαν θέματα, που υπήρχε χρόνιος διάλογος, και έθεσαν νέα όρια, που θα είναι ίσως οδηγοί, για αρκετές ακόμη πιο σαφείς θέσεις και πρακτικές, που χρειάζονται σήμερα, ώστε η διαδρομή των Γιορτών οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας να εξελίσσεται σε σημαντικό πόλο «ενός άλλου κόσμου εφικτού και ταυτόχρονα υπαρκτού και δρώντος».
Εν τάχει αναφέρω (δεν αποτελούν οι παρακάτω διατυπώσεις «πρακτικά» της συνάντησης):
·        Η οικολογική γεωργία, που πρεσβεύουμε και προτείνουμε ως κίνημα, ξεπερνά τα όρια της υπάρχουσας βιολογικής (το πλαίσιο που θέτει η Διεθνής Ομοσπονδία κινημάτων  βιολογικής γεωργίας), και με αιχμές την ελευθερία του σπόρου - και του γεωργού -  παράγει μόνο από «ανοικτό - ελεύθερο» σπόρο.
·        Οι παραγωγοί του κινήματος - δικτύου - μας, εάν μεταποιούν χρησιμοποιούν 100% ιδιοπαραγμένες πρώτες ύλες.
·        Στους τρόπους καλλιέργειας, ενίσχυσης και προστασίας των καλλιεργειών, τα μέτρα που θεσπίζονται για την βιολογική γεωργία – και κτηνοτροφία θα πρόσθετα - είναι το «κατώτερο» όριο! Προσεγγίζουμε σε ακόμη πιο φυσικές διαδικασίες και μέθοδες.
Προφανώς είναι σταθμός θα έλεγα, γιατί ανοίγει δρόμους για την καλύτερη «συγχορδία» με τις ομάδες που συμμετέχουν στις γιορτές και συμβάλλουν στο διατροφικό σκέλος (ερασιτέχνες καλλιεργητές, αστικοί καλλιεργητές, μεταποιητές, ερασιτέχνες και  επαγγελματίες, στην διατροφή – μάγειρες, αρτοποιοί..).
Από κοντά έρχονται και οι μελισσοκόμοι!
Άμεσα  προσεγγίζει και το δυναμικό όσων ασχολούνται με τα βότανα και τα ανάλογα σκευάσματα.
Επίσης επιδρά και σε άλλες ομάδες που οι γιορτές αναζητούν την συμπαρουσία και συμμετοχή τους  (καλλιτέχνες, δημιουργοί στην ένδυση, κόσμημα, εργαλεία, χρηστικά αντικείμενα,  έπιπλα…).
Ορισμένα μικρά ζητήματα ίσως κρίνουν το «δέσιμο» του κινήματος και την διαδραστικότητα των συνεργειών του:
·        Δεν είναι άκρως αλληλέγγυο εάν, για παράδειγμα, «δουλεύουμε» όλοι μας τις παλιές, παραδοσιακές ποικιλίες που  έχουν ήδη  ¨ανοιχτεί¨  σε δομές του κινήματος ή προσκειμένους φορείς  που ασχολούνται ως τράπεζες τέτοιου υλικού; (Το Δίκτυο του ΑΙΓΙΛΟΠΑ, για παράδειγμα, είναι μια τέτοια δομή που ενεργά και δημιουργικά συμβάλει σε μια τέτοια κατεύθυνση, διατηρώντας, διαδίδοντας,  βελτιώνοντας φυσικά, ακόμη και εάν χρειάζεται και συμφωνηθεί, προωθώντας την διαδικασία εγγραφής ορισμένων ποικιλιών στον αντίστοιχο εθνικό κατάλογο!).
·        Πως θα νοιώθαμε εάν οι πρώτες ύλες των μεταποιητών, προέρχονται καταρχήν από το «εσωτερικό» του κινήματος -  δικτύου - μας και, συμπληρωματικά, από το δίκτυο των βιοκαλλιεργητών της ευρύτερης περιοχής μας (μετά από ανάλογες συμφωνημένες και επιβεβαιωμένες σχέσεις και διαδικασίες); Θα άνοιγε  διαύλους συνεργασιών και  εγγυήσεων  (συνέργεια στην παραγωγή, ποιότητα, επάρκεια, πρόσβαση και ασφάλεια τροφής, κοινωνικό έλεγχο της). Η όσμωση αυτή θα ανέβαζε τις σχέσεις εμπιστοσύνης και την δυναμική της ομάδας μας και εν γένει του κινήματος μας και των ιδεών που  αυτό «καλλιεργεί».
·        Οι καλοί μας συνοδοιπόροι που χρησιμοποιούν  αυτοφυή – άγρια χλωρίδα (και πανίδα) δεν θα ήταν οικολογικά και φυσικά πιο σωστό να κινούνται υπό την αίρεση της αειφορίας του  οικοσυστήματος και η χρήση να γίνεται με την μεγαλύτερη φειδώ; Μόνο για ίδια τροφή  και σε ελάχιστες ποσότητες για διάθεση και μόνο εάν δεν υπάρχει η απειλή της καταστροφής  (η νομοθεσία προστατεύει ορισμένα είδη, αλλά  προφανώς η δική μας εκδοχή είναι πολύ πιο μπροστά)! Δεν θα ήταν μια καλή ιδέα (έχει δουλευτεί στα  ευρύτερα πλαίσια  του κινήματος μας ) η ανασύσταση και αξιοποίηση παλιών, εγκαταλειμμένων οπωρώνων;
Ίσως διαπιστώνουμε ότι όροι όπως «εγγυήσεις», «όρια», «κανόνες συμμετοχής», διαμορφώνουν  μια σχετική ανακούφιση ή ένταση στο τοπίο. 
Ε! είναι ώρα για ένα… τσάι βάλσαμου, έναν δροσερό χυμό ή  ένα φρουτώδες κρασάκι (το προκρίνω).
Οι Γιορτές οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας  και εμείς στην 25 χρονη πορεία μας, είμαστε ώριμοι να διαμορφώσουμε, συνεχίζοντας τα γενεσιουργά αίτια και αιτήματα μας, με νέες αιχμές και θέσεις ώστε να κτίζονται «πρότυπα» του «άλλου κόσμου που είναι εφικτός παρών και δρών»…
  

Για τις Γιορτές Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας



Για τις Γιορτές Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας
Λιούζας Στέφανος (Μέλος στο Εστιακό σημείο Καστοριάς του ΑΙΓΙΛΟΠΑ)
 Αύγουστος 2017
Είναι πια αναγνωρίσιμα αρκετά σημάδια που δείχνουν ότι οι γιορτές – ήδη θεσμοί -  Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας, θα πρέπει να περάσουν σε ανώτερα επίπεδα, πλουτίζοντας ακόμη περισσότερο τον παραδοσιακό τους χαρακτήρα και δυναμώνοντας ορισμένα ιδεολογικά, οικολογικά, οργανωτικά τους στοιχεία καθώς και τις εγγυήσεις προς το κοινό που απευθύνονται.
Για να γίνει αυτό, ίσως αρκεί να «βάλουμε κάτω» τις μέχρι τώρα εμπειρίες από το στήσιμο έως και την ολοκλήρωση τους.
Αβίαστα βγαίνει  το απαραίτητο της «δημιουργικής συνέχειας».

Η πρόκληση του Μοντραγκόν

Η πρόκληση του Μοντραγκόν 

του George Benello
Στην αρχή...
Η χώρα των Βάσκων βιώνει τα τελευταία χρόνια την ανάπτυξη ενός συστήματος συνεταιρισμών το οποίο είναι μοναδικό σε μέγεθος, δυναμικότητα αλλά και τον αντίκτυπο που έχει στη συνολική οικονομία της περιοχής. Το σύστημα αυτό ονομάζεται Μοντραγκόν και πήρε το όνομά του από την πόλη που εφαρμόστηκε πρώτα, το οποίο βρίσκεται κοντά στο Μπιλμπάο. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, καλύπτει όλη την χώρα των Βάσκων, ενώ έχει κερδίσει τη διεθνή φήμη και πλέον λειτουργεί ως πρότυπο για την ανάπτυξη παρόμοιων συστημάτων στην Αγγλία, την Ουαλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μολονότι οι σχέσεις του με την αναρχική παράδοση της Ισπανίας δεν είναι ξεκαθαρισμένη, το Μοντραγκόν αποτελεί ένα παράδειγμα ελευθεριακής οργάνωσης το οποίο, όπως και τα προηγούμενα κατά την εποχή του Ισπανικού εμφυλίου, είναι επιτυχημένο σε πρωτοφανή κλίμακα.
Το δίκτυο του Μοντραγκόν ιδρύθηκε από έναν καθολικό ιερέα, τον Δον Χοσέ Μαρία Αριζμέντι, που παραλίγο να σταλεί από τον Φράνκο στο εκτελεστικό απόσπασμα, για τη συμμετοχή του στον Ισπανικό εμφύλιο με την παράταξη των δημοκρατικών. Ο Χοσέ Μαρία Αριζμέντι, με την οικονομική συμβολή μερικών κατοίκων του Μοντραγκόν, ίδρυσε το 1943 μια πρωτοβάθμια σχολή τεχνικής εκπαίδευσης. Το 1956, οι πρώτοι 5 πτυχιούχοι της σχολής ίδρυσαν ένα μικρό, αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο, που ονομαζόταν ULGOR, αριθμούσε συνολικά 24 άτομα και παρήγαγε φασόν μια μικρή κουζίνα πετρελαίου.
Αυτό το συνεταιριστικό εγχείρημα απεδείχθη επιτυχές και μεταβλήθηκε στη ναυαρχίδα του συνολικού συστήματος που δημιουργήθηκε στη συνέχεια. Η ULGOR –που σε κάποια στιγμή αριθμούσε 3000 μέλη, θεωρήθηκε υπερβολικά μεγάλη και συρρικνώθηκε– αποτέλεσε το πρότυπο για τις επιχειρήσεις που ακολούθησαν. Σύμφωνα με τις αρχές του Ροσντέϊλ, η συμμετοχή είναι ελεύθερη για τους πάντες και στηρίζεται στη σχέση ένα μέλος, μία ψήφος ̇ οι μετοχές ανήκουν στα μέλη αποκλειστικά και κατά συνέπεια η άντληση κεφαλαίων από εξωτερικούς πόρους πραγματοποιείται μέσω δανεισμού και όχι με έκδοση μετοχών ̇ και η εκπαίδευση είναι διαρκής.