Γεωργία: Ιστορία και η… Αχίλλειος φτέρνα

Με την ουσιαστική συμβολή των μεγάλων αγροτικών εξεγέρσεων και αγώνων, η Ελλάδα είναι μια από τις λίγες (μοναδικές) χώρες που η διανομή της γης έχει ολοκληρωθεί από πολλά χρόνια (σε άλλες χώρες και περιοχές αγωνίζονται ακόμη!).
Και στην επανάσταση του ’21, ακόμη, ο ξεσηκωμός είχε και τέτοια στοιχεία διανομής της γης.
Στον υποχρεωτικό αυτό τεμαχισμό, στην μικρή αγροτική οικογενειακή εκμετάλλευση, υπήρξε σχεδόν άμεσο αντίδοτο εξισορρόπησης.
Ήταν οι σημαντικές παρεμβάσεις από πολλές κυβερνήσεις, σε υποδομές, όπως, η Αγροτική τράπεζα, οι (υποχρεωτικοί) συνεταιρισμοί, οι κρατικοί οργανισμοί παρέμβασης…
Η ευελιξία των εκμεταλλεύσεων και η ισχυρή κρατική παρέμβαση, έδωσε στην ελληνική γεωργία την δυνατότητα να στηρίξει την εθνική οικονομία επί γενεές, μέχρι τους πατεράδες μας, και τους παλιότερους αγρότες του σήμερα.
Αυτός ο εναγκαλισμός από το κράτος ήταν και η Αχίλλειος φτέρνα που, αφού δεν μπόρεσε το ίδιο, να εκσυγχρονιστεί και ανανεωθεί σύγκαιρα και με την σημερινή ταχύτητα των εξελίξεων, γκρέμισε την θετική, μέχρι πριν 50 χρόνια, σχέση αγροτιάς και κρατικής υποστήριξης.
Χωρίς την ανανέωση, λοιπόν, τον «εκσυγχρονισμό», αυτής της διασύνδεσης μικρής γεωργικής εκμετάλλευσης και του κράτους, και ταυτόχρονα την αδυναμία παρακολούθησης των εξελίξεων (λόγω κύρια του ίδιου ισχυρού κρατικού εναγκαλισμού), το μοντέλο αυτό έφτασε στα όρια της κατάρρευσης.
Ουσιαστικά απορροφήθηκε χωρίς αντιστάσεις, από την λαίλαπα των μεγάλων συμφερόντων που κινούνται γύρω από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, στην διατροφική αγορά.
Μπήκαμε στην Ε.Ο.Κ. (ΕΕ τώρα), με την πολιτική των χρηματοδοτήσεων και εγγυήσεων στις τιμές (και μην μας καταλογίσει κάποιος εναντίωση στις ενισχύσεις), επιχείρησαν οι κυβερνήσεις, να συντηρήσουν μια γεωργία που είχε πια καταρρεύσει, γεωργία ερείπιο, χωρίς έρευνα, υποδομές, διορατικότητα, χωρίς να δώσουν την δυνατότητα στον κλάδο να ανοίξει τα φτερά του στην δημιουργική ορθολογικοποιημένη αναδιάρθρωση και ανάπτυξη με νέους όρους με την ευρύτερη έννοια που η εποχή μας προσδιόριζε ήδη αναγκαστικά.
Αυτή είναι η πραγματικά, συντηρητική, καταστροφική πολιτική που επιδείχτηκε από τις κυβερνήσεις που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά την χώρα!
Τα κυβερνητικά σχήματα, λοιπόν, με την όποια απόχρωση, ιδεολογία ή ακόμη και πρόθεση, και αν ανέλαβαν την κυβερνητική εξουσία, για τους αγρότες, και κατ’ επέκταση για όλη την κοινωνία, είχαν χρώμα μαύρο, της καταστροφής!
Και έτσι, τελειώνοντας την μικρή αυτή ιστορία, από την πρωτοπορία και την ραχοκοκαλιά της οικονομίας η γεωργία ( κατά 80-90%), έφτασε στο σημερινό χάλι να κάνουμε εισαγωγές αγροτικών προϊόντων (από το 1995 η αξία των εισαγωγών ξεπέρασε κατά 1,6 δις δολάρια τις εξαγωγές, όταν πριν από λίγα χρόνια από τις εξαγωγές μας περίσσευε συνάλλαγμα για κάλυψη άλλων αναγκών)!