Η φιλοσοφία μας

Λίγα λόγια για τη φιλοσοφία πίσω από την πρακτική της φυσικής καλλιέργειας…

Επανένταξη στην αυτοοργάνωση της φύσης

Το σημερινό διατροφικό μοντέλο που επικρατεί πολλά χρόνια τώρα, έχει ήδη πάρει την κατηφόρα. Δεν έλυσε το πρόβλημα της πείνας στον πλανήτη, δεν λύνει το διατροφικό πρόβλημα στις αναπτυγμένες χώρες –όπου οι ποσότητες περισσεύουν αλλά η ποιότητα είναι ανύπαρκτη– όπου χορταίνουμε μεν, αλλά στην πραγματικότητα τροφοπενούμε με όλες τις συνέπειες πάνω στην σωματική και πνευματική μας υγεία. Βέβαια, το σύγχρονο διατροφικό μοντέλο με τις φτιαχτές στο εργαστήριο τροφές, ζωικές και φυτικές, και με το παραγεμισμένο με τεχνητές, συνθετικές ουσίες προϊόν, δεν έχει μόνο παραγωγούς, έχει και καταναλωτές, που παρά την διατροφική ομηρία που διάγουν, έχουν συνευθύνη για την κατάσταση.

Καταγγέλλουμε, σήμερα, ως καταναλωτές την μόλυνση των τροφών αλλά συμμετέχουμε στη διαδικασία διάβρωσης του αληθινού σπόρου της φυσικής ζωής σε όλες μας τις εκφράσεις. Όλο και πιο μεγάλα και όμορφα φρούτα, σε κάθε εποχή αναζητούμε, κάθε μέρα κρέας και σε ποσότητες που οι γονείς μας ούτε να φαντασθούν για μια γιορτινή μέρα δεν μπορούν, όλο και πιο «μπουκωμένα» τα παιδιά μας –υβρίδια παρά φύσιν. Οι επιστήμες της διατροφής ανθούν, ενώ οι γεωργοί μειώνονται και κατρακυλούν από δάνεια σε δάνεια και στην καταστροφή. Οι πολιτικοί χαίρονται που ο αριθμός των γεωργών φθίνει με μεγάλη ταχύτητα, ενώ από την άλλη οδύρονται για την πορεία της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, και ταυτόχρονα μεγάλες εταιρείες ευημερούν σε βάρος των αγροτών και των καταναλωτών.

Εμείς, μικροί παραγωγοί και καταναλωτές είμαστε και πολίτες –μάλλον ακόμη, αν δεν μεταλλαχτήκαμε ήδη από κάποιους επιτήδειους. Τα δικαιώματα του πολίτη πρέπει να τα ασκούμε και όχι να τα εκχωρούμε, χάριν μιας χείριστης ποιότητας κοντόθωρης ευμάρειας. Το κέρδος από την μια και η φαινόμενη κοινωνική άνοδος και το λεγόμενο σύγχρονο βιοτικό επίπεδο από την άλλη είναι οι στήλες του διατροφικού συστήματος που ουσιαστικά παραβιάζουν –αν δεν τινάζουν κυριολεκτικα στην καταστροφή– τις πραγματικές μας φυσικές ανάγκες και τις δυνατότητες της –από τον θεό και την φύση– διαδικασίας παραγωγής.

Έχουμε έτσι, ως πολίτες, ήδη επιλέξει: Την επανένταξή μας στην αυτοοργάνωση της φύσης.