Γεωργία: εκεί που φύτρωνε φλισκούνι και άγρια μέντα…

Το μοντέλο πολιτικής για την γεωργία που εχει οδηγήσει στην πείνα ολόκληρο τον τρίτο κόσμο (τα 2/3 του πληθυσμού του κόσμου) κατασπαταλώντας τους πόρους του πλανήτη, για την στήριξη μιας επ’ αυτοσκοπώ βιομηχανίας κατανάλωσης, εχει ριζώσει καλά και στην χώρα μας.
Το αγροτικό πρόβλημα της χώρας, λοιπόν, εδράζεται στην επιλογή του μοντέλου της κρατούσας γεωργίας και κτηνοτροφίας, που χωρίς, σχεδιασμό, φαντασία, υποστήριξη στις υποδομές σύγχρονης ανάπτυξης, έχει οδηγήσει:
– στην εξαθλίωση της μεγάλης μάζας των Ελλήνων αγροτών, εγκατάλειψη της υπαίθρου,
– στο σπάσιμο της παραδοσιακής αμοιβαίας σχέσης του αγρότη με την γη,
– στην αποξένωση του καταναλωτή από τον τρόπο, τον τόπο και την φιλοσοφία της παραγωγής του αγροτικού, διατροφικού προϊόντος,
– στην κατασπατάληση φυσικών πόρων, γης, νερών, δασών, τοπικών φυσικών οικοσυστημάτων,
– στην κατευθυνόμενη αλόγιστη χρήση εισροών, σε ενέργεια, σε υβρίδια σπόρων, σε ποικιλίες φυτών, ράτσες ζώων των εργαστηρίων…
– στην υποβάθμιση της βιοποικιλότητας, της ποιότητας της διατροφής,
– στην απόλυτη εξάρτηση από τις πολυεθνικές των σπόρων, των ποικιλιών και των φυλών των ζώων, και ταυτόχρονα των χημικών παρασκευασμάτων που «στηρίζουν» την βιομηχανική – τεχνητή πλέον παραγωγή, γιατί οι φυσικές δυνατότητες εχουν περιορισθεί.

Κύρια ευθύνη που δεν οργανώθηκε η σύγχρονη, πολιτική, κοινωνική, παρέμβαση ώστε να μην επηρεάσει σημαντικά αυτή η παγκόσμια εξέλιξη, το γηγενές δυναμικό της γεωργίας μας, έχουν όπως ήδη δείχνεται, οι ελληνικές κυβερνήσεις και οι μηχανισμοί του Υπ. Γεωργίας της χώρας.

Είναι εύκολοι οι αφορισμοί (βολεύουν και τους κυβερνώντες) ότι φταίει η Αμερική με την GATT, η ΕΕ με την ΚΑΠ ή οι εταιρείες εφοδίων και αγροτοχημικών, αλλά αυτοί οι παράγοντες υπάρχουν και δρουν ούτως ή άλλως (αντιδρούμε πολιτικά και ιδεολογικά αρκετοί μας) εμείς, όμως, πώς οργανώσαμε τις δεξιότητες της αγροτικής οικονομίας ώστε να είναι επαρκώς δυνατή η διέλευση από αυτές τις «συμπληγάδες»!;