• Φυτοπροστασία
Η φυτοπροστασία μέχρι το 1991 γινόταν με τον κλασικό τρόπο, με χρήση χημικών φυτοφαρμάκων. Από το 1992 εφαρμόζονταν το σύστημα της ολοκληρωμένης καταπολέμησης (σύμφωνα με τις οδηγίες του Διονύση Βελέντζα) σύμφωνα με το οποίο υπήρχε σαφής περιορισμός στη χρήση χημικών (στον ελάχιστο δυνατό βαθμό), καθώς και η προστασία και αξιοποίηση ωφέλιμων μικροοργανισμών για το έλεγχο των επιβλαβών (με σχετική επιτυχία). Από το 1995 άρχισε η αποφασιστική αλλαγή με εγκατάλειψη της χημικής καταπολέμησης (έστω και της ολοκληρωμένης) και πέρασμα σε πιο οικολογική (π.χ. καταργήθηκαν εντελώς τα διάφορα χημικά εντομοκτόνα, ακαρεοκτόνα και πολλά κλασικά μυκητοκτόνα).

Είναι φανερό ότι υπήρξαν πολλά και σημαντικά προβλήματα που όμως η φύση μπόρεσε να εξισορροπήσει αρκετά. Για παράδειγμα, αναφέρεται η έξαρση παρουσίας τετρανύχου τον Μάρτιο του 1996, για τον οποίο δεν έγινε κανείς ειδικός ακαρεοκτόνος ψεκασμός, αλλά με την εμφάνιση του μικροσκοπικού μαύρου σκαθαριού Stethorus punctillum και με τη διαμόρφωση αλκαλικότερου περιβάλλοντος [με τη χρήση αργιλικών πετρωμάτων όπως ο μπετονίτης (pH 10-14)] υπήρξε κάθετη εξαφάνιση. Φαίνεται και είναι πλέον σίγουρο ότι το ιδανικό περιβάλλον ανάπτυξης των ακάρεων, όπως ο τετράνυχος, είναι το όξινο περιβάλλον που δημιουργείται κύρια από τις επεμβάσεις με φυτοφάρμακα, από την περίσσεια αζωτούχου λίπανσης και ίσως από τη βροχή που δεν είναι ουδέτερη και τείνει προς το όξινο.

Είναι ενδεικτικό το κυνήγι της πράσινης ψείρας από την προνύμφη και το ακμαίο του Χρύσωπα και τις πασχαλίτσες διάφορων ειδών όπως η Adalia bipunctata και η Ciccinelide septempuctata.

Η βοήθεια στην αντιμετώπιση της ψείρας (μελίγκρας) και με φρέσκο τσουκνιδόζουμο 12-24 ωρών είναι αποτελεσματικό εν τέλει μέτρο για την αποφυγή σημαντικών ζημιών από την παρουσία της.

Τελικά, από ότι διαφαίνεται, το κύριο πρόβλημα στην μηλοκαλλιέργεια από άποψη οικονομικής ζημίας είναι η καρπόκαψα και κυρίως το φουζικλάδιο με γενική ζημία (που δεν αντιμετωπίζεται ακόμη με επιτυχία – μάλλον λόγω έλλειψης τεχνογνωσίας από εμάς – ενώ στην Ιταλία υπάρχουν πετυχημένα αποτελέσματα!).

Από το 1996 εφαρμόζεται η βιολογική προστασία σύμφωνα με τον Κανονισμό 2092/91, που περιγράφει σαφώς τα υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν.